این سطر اگر چه نیامده مدتی

که با تو بیاید

و یا نیامده بنشیند روی این شبکه

که از نگاه تو شرمی بیفتد به چشمان من

 و یا روی سینه مادرت برق بگذارد

                                            به همه آنچه در جهان تعریف میشود.

تشبیه تو برای پاره دیگر جهان

برای وقتی که همه قاره ها در دلتای چشمانت

معادلات این هوا را بهم میریزند.


نویسنده : موسا نوشادی ساعت ٧:۳٢ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳٩۱/٧/٧


وقتی که دیگر توقعی از کسی نیست

که بداند

زمین چقدر برای آسمان دلش افتاده

تاعمق فنجانی که نمیشود فرضیه داد

از کدام گوشه دلت شکسته.

 

سر رفته ام

تا بریزد هرچه آب               از دامنت.

درست همینجاست که

از آسمان دو تا چشم می افتد

می ماند شبیه همه دست نوشته های ماشینی چشمان تو.

 

یک کمی اگر بخندی

نه کم می شود از این زمین

بخصوص که جای تشکر دارد

که یکی دو چند آسمان بیفتد از این چشم                   در این اتاق به روی سینه ای

که هزار سال است کلاس دستان کسی را نخوانده.


نویسنده : موسا نوشادی ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳٩۱/٦/٢٩


اصلا برایت مهم نبود

کسی اینطرف خیابان خودش را زیر میگیرد

که کشته شدن من برای تو

مثل مرگی ست روی نیمکت این کلاس

در سالهای درس و تنبیه

برعکس همه سالهای که دور از هم سیب میخوردیم

تا من از پشت نزدیکترین واکنش

همه تورهای سفید را برایت آرزو کنم.


نویسنده : موسا نوشادی ساعت ٢:۱۱ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳٩٠/۱۱/٢۳
تگ های این مطلب:پست مدرن


برای اسد بتیار که هر شب ستاره ها را می شمارد...

--------

مثل یک حاضر غایب خودمانی

که از فضای چند سطر دوست داشتن

                                               جَو می گیردش

                                               به روی من

که سیاه رنگ خوبی ست

اگر اسد باشد و مادری

پُر از پَریانی که دیگر شلوار نشسته نمی پوشند.

بر چهارراه پیراهنی با چهارخانه

ومشتی کلمات نارس

ازخاطرات بندرعباس

و شبهای نوارهای پریشان و نوشابه و ماکارونی...

که اگر اسد باشد

باچندین سانتی متر ریش

و یک قبل از ظهر به سبک همه موتورهای ژاپنی

از خیابانی که باز باشد اگر دری که بشود درها را باز کرد

بی شک منم و همین تلفنی که هر روز

زنگ تو را به صدای من در می آورد.


نویسنده : موسا نوشادی ساعت ٦:٠٩ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳٩٠/٩/٢٩
تگ های این مطلب:پست مدرن


من دخترانه پای یک گاری

کنار خیابانی که شما هر روز در آن ور میروید با کلافگی نه چندان مناسب حال

شعار میدهید با سرهای به فلک کوبیده

یک دو یا چهار انگشت

یه هر رنگی که باشد             صدای این طپش باز هم شنیدنی ست

                                         برای مرگی که زودرس بوده

                                         بی هیچ بهانه از شانه عذر

مگر اینکه خودش مرده باشد یا خودشان را مرده باشند

با صدای این مبارزه یا بر حسب تحجر از پای این گاری.

مردم خودشان را خوب نمی فهمند - خوب خودشان را نمی فهمند

فقط کنار این خیابان

هر روز دنبال مدل جدیدی از مرگ میگردند

با اینکه سالهاست سرهایشان را با گوش فلک کر کرده اند.


نویسنده : موسا نوشادی ساعت ۱٢:٤٥ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳٩٠/۸/۱٠
تگ های این مطلب:پست مدرن


ما که نوشتیم

روسریهایتان را در آورید

این خیابان مدتی ست که ...

دوقدم مانده به بولوار             میان یک نگاه و قدم

و صدای فاجعه ای سرخ.

من برداشتم را مدتها

تراشیده بودم روی شبکه یک دیدگاه

تو - این بار

چهار پروانه هستی میان یک راه

ویک خسته میان یک درد

شاید...


نویسنده : موسا نوشادی ساعت ٩:٥٩ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳٩٠/٥/٩
تگ های این مطلب:پست مدرن


بلندشد از کنار خودش مادر بزرگ 

برای من که نگاهم به افق همسایه بود

به همین سادگی یکنفر مردن

                           در اتفاق سالهای 66 آن شب.

و من کنار بدنم خوابیده بودم

                 به اندازه مراقبت از چراغهای روشن ده

مردم قیام کرده بودند.

 

با این صندلی و قریچ قریچ

که مادر بزرگ را کنار این خودکار

                                  به زمین میکشد.

 

 


نویسنده : موسا نوشادی ساعت ۱٢:٥۸ ‎ق.ظ تاریخ ۱۳٩٠/٤/٢۳
تگ های این مطلب:پست مدرن


از شروع که بشود

شرکت تعاونی پاهای له شده - آمده

شروع شده

توی شکلِ گرفتن یک اتفاق

درچشمهای همین خیابان

که هی می آید ونمیرود

که هی می آید واز زاویه بیشتر

می شود - پشت چرخهای پنچر وانت

                                      که هی می آید و نمیرود

هی از شروع میخواهد بشود

ما دونفر شرکت تعاونیمان معطل

تو توی پراید تکدختر باشی

                             بی پروای این زاویه بیشتر

تا خبر اتفاق دستگاه مشترک مورد نظر

توی بی سیم دست سرباز له بشود

                             از وانت سایپایی که نمیرود.

به ابوذر که صندلیهای ام لیلا را قی کرده بود

پشت شیشه،

آقا همه چیز شروع شده

لطفا جمع نشوید

که توی ردیف دستان پاهای له شده ...

 


نویسنده : موسا نوشادی ساعت ۱٠:٠۸ ‎ب.ظ تاریخ ۱۳٩٠/۳/٢٦